خشوع در نماز امام خمينى رحمه الله در باب خشوع بيانى دارند كه : حقيقت خشوع عبارت است از خضوع تمام ممزوج با حب يا خوف و تفصيل اين اجمال آن است كه قلوب اهل سلوك به حسب جبلت و فطرت مختلف است ، پاره‌اى قلوب عشقى و از مظاهر جمالند و به حسب فطرت متوجه به جمال محبوب هستند و چون در سلوك ادراك ظل جميل يا مشاهدهء اصل جمال كنند ، عظمت مختفيه در سر جمال ، آن‌ها را محو كند و از خود بى خود نمايد ؛ چون در هر جمالى جلالى مختفى و در هر جلالى جمالى مستور است ، چنانچه ممكن است اشاره به اين معنى داشته باشد گفتار حضرت مولى العارفين و اميرالمؤمنين و السالكين صلوات اللّه عليه وعلى آله اجمعين آنجا كه مىفرمايد : هُوَ الَّذى اشْتَدَّتْ نِقْمَتُهُ عَلى اعْدائِهِ فى سِعَةِ رَحْمَتِهِ واتَّسَعَتْ رَحْمَتُهُ لِأوْلِيائِهِ فى شِدَّةِ نِقْمَتِهِ « 1 » . اوست خدايى كه عذابش در عين وسعت رحمت بر دشمنانش شديد است و رحمتش در عين سختى عذابش بر عاشقانش گسترده است . پس هيبت و عظمت و سطوت جمال آن‌ها را فرو گيرد و حالت خشوع در مقابل جمال محبوب براى آن‌ها دست دهد . و اين حالت در اوايل امر موجب تزلزل قلب و اضطراب شود و پس از تمكين ، حالت انس رخ دهد و وحشت و اضطرابِ حاصل از عظمت و سطوت مبدل به انس و سكينه شود و حالت طمأنينه دست دهد ، چنانچه حالت قلب خليل الرحمان چنين بوده .

--> ( 1 ) - نهج البلاغة : خطبة 89 ؛ بحار الأنوار : 4 / 130 ، باب 4 ، حديث 38 .